Op 1 juli verscheen de volgende formatie aan de voet van Barbury Castle, vlakbij het hotel waar ik met mijn groepen verblijf:
We kregen de melding al vroeg door en beklommen meteen de heuvel voor een goed uitzicht. En inderdaad... daar word je blij van!
Een aantal dingen waren opmerkelijk aan deze formatie: allereerst is het heel zeldzaam een gerstformatie te krijgen in juli.
De meeste gerstvelden zijn dan al flink rijp aan het worden, waardoor de Cirkelmakers zich eerder geneigd zijn hun creaties te uiten in tarwe. Ten tweede was de lay van het gewas bijzonder mooi,
het leken wel kleine golfjes die op een strand afrollen:
Ten derde ontdekte een van mijn groepsleden, Charleen Klein Beernink, een lieveheersbeestje dat duidelijke schroeiplekken had overgehouden aan de vortex:
Een vierde opmerkelijkheid was het rechtopstaande centrum van het allerkleinste cirkeltje aan de buitenkant van de hoofdformatie. Het staande toefje planten was prachtig bij elkaar gebonden met
enkele stengels. Ik heb altijd weer de indruk bij het zien van een dergelijk detail dat de Cirkelmakers ons op zo'n moment testen: in hoeverre kun jij buiten de box denken? Het eerste wat mensen
namelijk bijna unaniem zeggen is: "Dat moet wel mensenwerk zijn!" Wetenschappelijk onderzoek heeft het tegendeel bewezen, maar ik moet toegeven dat een geknoopte stengel de nodige vraagtekens oproept.
Ten vijfde was er een grote verrassing in het andere kleine cirkeltje dat net buiten de formatie lag: maar liefst vier toefjes gerst stonden nog overeind in dit kleine kunstwerkje, stuk voor stuk
samengebonden en in elkaar geknoopt:
Onvoorstelbaar, wat een schitterende details! En natuurlijk werd Claudy helemaal wild van alle energie, eerst alleen en vervolgens met een nieuw vriendje:
Gebogen en verbrande knopen waren ook in deze formatie van de partij:
Het centrum van de hoofdformatie lag er prachtig en ongeschonden bij, en ook de punten waar de concentrische ringen het dunst uitliepen waren adembenemend mooi:
Een prachtig moment ontstond toen ik een foto nam van mijn handen en die van mijn reisgenote Judith Kooi. Door de energie werden de bloedvaten in onze handen dicht bij de grond duidelijk anders
dan wanneer we gewoon rechtop stonden. Ik had dit verschijnsel uitgebreid beschreven in mijn meest recente boek Graancirkels - Het Bewijs, maar wanneer je het ter plekke demonstreert maakt het toch altijd weer
diepe indruk op mensen. Terwijl we dit kleine experiment uitvoerden en ik onze handen op de grond fotografeerde, kwam Claudy erbij staan alsof ze even wou checken of het echt wel klopte wat ik allemaal
vertelde! Heel mooi hoe ze daarbij contact maakte met Judith...
Tot slot nog wat poleshots, plus twee prachtige foto's van onze groepsmeditatie, gemaakt door vriend en collega Stuart Dike van de Crop Circle Connector:
