Wolfgang Schindler werkte met luchtopnamen van graancirkels. Om de verschillende onderdelen van de formaties (cirkels, ringen, paden, etc.) te onderzoeken trok hij met potlood en liniaal rechte lijnen. Hij merkte tot zijn verbazing dat deze lijnen de verschillende elementen van de formatie heel precies raakten, waardoor ze als het ware denkbeeldig met elkaar verbonden waren.
Hij experimenteerde verder door pentagrammen te tekenen in en rondom cirkels. Ook deze pentagrammen raakten de verschillende elementen van de formatie heel precies. Alles leek te kunnen worden verbonden door middel van raakpunten, -lijnen en -vlakken. Dit impliceerde iets heel belangrijks: de verschillende onderdelen van de graancirkels waren niet zomaar in het veld gepositioneerd. Hun positie in het veld was geen toeval. Als een los element (zoals een klein cirkeltje) bijvoorbeeld íets meer naar links had gelegen, was de geometrie van de formatie niet meer kloppend geweest. Elk element lag op een heel speciale plek in het veld; alles was heel precies uitgemeten, hetgeen een geometrische perfectie tot gevolg had.
Goed, dit is misschien wat moeilijk te volgen, maar met behulp van een concreet voorbeeld wordt het zeer duidelijk!
Als voorbeeld nemen we de Chilcomb Down formatie uit 1990.
Wanneer we een cirkel tekenen waarvan het middelpunt in de linkercirkel van de formatie ligt en die de rechtercirkel van de formatie raakt, raakt deze nieuwe cirkel precies twee traktorsporen, die in eerste instantie niets met de formatie te maken leken te hebben.
In deze nieuwe, denkbeeldige cirkel tekenen we een pentagram.
Dit pentagram gaat dwars door het centrum van de buitenste rechthoekjes en raakt heel precies één van de hoekpunten van de binnenste rechthoekjes. Bovendien past de ring van de formatie exact in het pentagram. Daarnaast kunnen we een cirkel tekenen om de rechtercirkel van de formatie.
