In de bovenste rij ziet u de knooplengte-afwijking in de graancirkel, in de onderste rij ziet u waar in de cirkels Dr. Haselhoff zijn monsters nam.
 |
 |
 |
 |
 |
 |
De rode staafjes in de diagrammen tonen normale, natuurlijke afwijkingen zoals die verwacht zouden mogen worden. Het is zeer duidelijk dat de afwijkingen dusdanig extreem zijn (gele staafjes), dat van een normale groeiafwijking geen sprake kan zijn...
Dr. Haselhoff vergeleek de verspreiding van de knoopverlenging (het hoogst in het centrum en steeds lager naar buiten toe) met alle mogelijke energieverspreidingspatronen die bekend zijn in de natuurkunde. Hij vond een 100% match: met de energieverspreiding van een elektromagnetische puntbron. Hierbij kunt u denken aan een peertje, een gloeilamp. Wanneer je die boven de grond hangt, zie je eveneens een verspreiding (van het licht) dat direct onder de lamp (vergelijkbaar met het centrum van de graancirkel) het sterkst is, en steeds minder fel wordt naarmate je verder naar buiten toe meet in het stralingsveld van het licht.
Een 100% match is zeldzaam in de wetenschap. De volgende conclusie kon dan ook met een gerust hart getrokken worden:
de onderzochte graancirkels waren gevormd door een elektromagnetische puntbron, een lichtbol, die 4,1 meter boven de grond had gehangen op het moment dat het graan plat ging.
Zoals gezegd diende Dr. Haselhoff zijn resultaten in bij Physiologia Plantarum. Zijn werk werd 'peer-reviewed' (gecontroleerd door andere wetenschappers), correct bevonden en gepubliceerd in oktober 2000. Met zijn publicatie (en dus acceptatie door de wetenschap) is de huidige stand van zaken als volgt:
Dit feit staat totdat het tegendeel wetenschappelijk is aangetoond!
van deze vraag
