De andere twee onderzoekers werden er direct bijgeroepen en ook zij konden hun ogen niet geloven. Door het grondige veldwerk (waarbij ze elke cirkel hadden opgetekend in een diagram, inclusief afmetingen etc.) wisten ze alle drie honderd procent zeker dat deze negende, kleine cirkel niet deel had uitgemaakt van de formatie toen ze deze enige tijd daarvoor in kaart hadden gebracht. Ook dankzij de luchtopname en de poleshots was duidelijk te zien dat de negende cirkel nieuw was, en gevormd moest zijn toen de drie in de formatie hun werk aan het doen waren!
De nieuwe cirkel (met een prachtig gevlochten centrum) voelde warm aan. Boerman voelde pijn opkomen in zijn benen en Haselhoff in zijn hand en arm toen hij de cirkel wilde aanraken. Dit werd gevolgd door een sterke behoefte de formatie te verlaten, waaraan ze alle drie snel gehoor gaven...
Van een echt 'ooggetuigenverhaal' is hier misschien geen sprake, in de zin dat de drie niet iets hebben zien gebeuren. Ze zagen niets, hoorden niets en voelden niets toen de negende cirkel neerging. Maar ze waren wel aanwezig op het moment van 'impact', en ze kunnen dan ook getuigen van de gebeurtenis zelf en van het feit dat zij niets hebben waargenomen. Op zich is dat ook een zeer belangrijke getuigenis. Het doet denken aan de verschijning van de
Het heeft er alle schijn van dat dit fenomeen zich niet zo gemakkelijk in een hokje laat plaasten. We kunnen eigenlijk niet een eenduidig antwoord geven op de vraag hoe graancirkels nu precies gevormd worden, wat er dan bijvoorbeeld te zien is. Soms ziet men lichten, soms neemt men een wervelende wind waar, soms een luchtdrukstoot. Er zijn ook verhalen van ooggetuigen dat zich een mist vormde boven een veld en dat de formatie er lag toen de mist optrok. En soms ziet men helemaal niets. Ik heb zelf een ervaring gehad waarbij ik niets zag maar wel een elektrisch geknetter hoorde (zie het antwoord op de vraag
Kortom: het graancirkelfenomeen is bijzonder complex. Het is niet iets dat zich pasklaar laat verklaren. Hoe dieper je in dit fenomeen duikt, des te minder snap je er eigenlijk van, ondanks het feit dat je wel degelijk steeds meer antwoorden krijgt. Dit is op zich al een vreemd iets. Want bij 'normaal' onderzoek krijg je steeds meer antwoorden waardoor je steeds meer gaat begrijpen van hetgeen je onderzoekt. Langzaam maar zeker ontrafel je het onbekende. Maar bij de graancirkels lijkt dat niet zo te werken. Hoe meer je ontdekt, des te minder snap je ervan. En dat is nu precies de definitie van een mysterie...
van deze vraag
