Speelt de aarde een rol in dit fenomeen?
Ook dit lijkt het geval te zijn. We hebben al eerder gezien dat de leylijnen een rol spelen in het fenomeen. Deze energiebanen lijken de graancirkelenergie aan te trekken, of te geleiden. Op plaatsen waar veel leylijnen zijn (en vooral waar ze elkaar kruisen) zijn ook de meeste graancirkels te vinden (zoals in het fameuze East Field bij Alton Barnes, bij krachtplaatsen als Oliver's Castle, Barbury Castle, Windmill Hill, Silbury Hill en Stonehenge).
De graancirkelonderzoekers Robert Boerman en Jan-Willem Bobbink ontdekten bovendien dat de komst van graancirkels nieuwe leylijnen aan het landschap toevoegen. Het heeft er alle schijn van dat de graancirkels een soort energie-injectie zijn voor de aarde.
De rode lijnen in dit diagram zijn een representatie van de vele leylijnen die de onderzoekers vonden in de graancirkel bij Stadskanaal in 2001. (Voor meer informatie over leylijnen in graancirkels, zie de verschillende veldrapporten van beide onderzoekers op de website van de DCCA).
Het kan ook zijn, zoals sommigen menen, dat de aarde een levend organisme is: een intelligent wezen als het ware, dat in actie is gekomen tegen de stelselmatige vervuiling en roofbouw die de mensheid op haar plegen.
Hoe het ook zij, de aarde speelt zeer zeker een cruciale rol. In ieder geval in de ontvangende zin van het woord: ze ontvangt de patronen in haar velden, ze krijgt hierdoor meer energiebanen, haar bodem verandert van samenstelling, en haar gewassen veranderen van ontkiem- en groeigedrag. Er zijn onderzoekers (waaronder ik zelf) die ervan overtuigd zijn dat de energie die graancirkels creëren en/of genereren zeer diep de aarde ingaat. Deze energie is tot hoog in de lucht meetbaar en regelmatig opgemerkt door piloten die tot een hoogte van zo'n 300 meter te kampen kregen met uitvallende meetapparatuur in hun toestel als ze pal over een graancirkel vlogen. Ik vermoed dat deze energie net zo diep de grond ingaat als dat het de lucht ingaat, waarbij de graancirkel als het ware het middelpunt van de energiekolom vormt.
Toen ik over deze Woodborough Hill formatie van 2000 vloog, en de heuvel, de kleine cirkel en de grote formatie precies op één lijn in beeld had, weigerde mijn fototoestel. Ondanks vele rondjes vliegen en talloze pogingen, lukte het me niet op dat punt in de lucht een foto te maken... Het is een bekend verschijnsel dat camera's uitvallen in graancirkels, maar om dat hoog in de lucht te ervaren was een vreemde ervaring. Het doordrong me van het feit dat de graancirkelenergie als een enorme onzichtbare kolom de hemel in reikt, en wellicht ook de bodem in gaat.
Dit zou ook de observering verklaren van de Canadese graancirkelonderzoeker Chad Deetken, die - zittend in een Canadese formatie - getuige was van een groep ganzen die in hun bekende V-vorm over kwam vliegen. Ter hoogte van de graancirkel splitste de groep zich in twee delen. Het ene deel vloog links langs de formatie, het andere deel rechts. Toen ze voorbij de formatie waren, vormden ze weer hun eenheid in V-vorm...
