Hieronder laat ik nog enkele formaties zien die veel indruk op me hebben gemaakt, alhoewel ik moet toegeven dat ik na de Silbury Hill formatie, die slechts
enkele uren mocht bestaan, ‘vol’ was. Als na een fantastische maaltijd, genoten met goede vrienden en even zo goede wijn, waarna je helemaal tevreden,
gevuld, blij bent. Zo’n Eckhart Tolle moment waarop je moeiteloos in het Hier en Nu kunt zijn, zonder af te dwalen naar verleden of toekomst, zonder in je
ego te schieten, totaal tevreden en zorgeloos…
Dat was mijn gevoel na de Silbury Hill formatie. Er hoefde niets meer bij, ik zat helemaal vol…
Maar daar hadden de Cirkelmakers niets mee te maken. Ze knalden vrolijk door, met op 6 augustus een soort Planetarium bij Windmill Hill, Avebury:
Vervolgens, op 9 augustus bij West Overton:
Ook hier gold weer: een schitterend grondpatroon van geweven, gevlochten en in elkaar gedraaide details:
Een dag later, op 10 augustus, kwam de Uil bij Woodborough Hill:
Uiteindelijk, op 29 augustus, viel de laatste formatie van 2009 in het maïs bij Uffington:
Het was een enorme zoektocht om de formatie te vinden in een dicht beplant veld met enorme maïsplanten (ruim 2 meter hoog). Na meer dan een uur totaal
gedesoriënteerd te hebben gedoold door het maïs, stond ik plotseling in een enorm patroon. Hier was duidelijk de graancirkelenergie niet helemaal goed
afgestemd op het gewas: de maïsplanten waren allemaal beschadigd. Sommige stengels waren gebroken, anderen met wortel en al uit de grond getrokken en
neergekwakt. Mijn eerste indruk was: “mensenwerk”, maar na zorgvuldige inspectie moest ik van mening veranderen. Er was een duidelijk energetisch
onderscheid gemaakt tussen de maïsplanten en de overige begroeiing (distels waren onaangeroerd). Bovendien waren er enkele brandsporen door de hitte van
de aangewende energiebron en was de patroon mijn inziens te groot en te complex voor mensen om ’s nachts in een veld te leggen. Zelfs bij daglicht leek
me dit een schier onmogelijke opdracht!
De ligging van de maïsplanten was over het algeheel rechttoe - rechtaan, met uitzondering van twee bijzondere details: in één van de kleinste cirkels
stond een tentje van maïsplanten:
De planten waren aan de bovenkant in elkaar gedraaid en geknoopt om op hun plek te blijven. In een andere cirkel stond een tipi van maïs:
2009 was dus wederom een climax in de wondere wereld van de graancirkels. Deze climax wordt steeds verder gelegd in de tijd, elk jaar schuift hij iets
verder op. Wordt het dan echt 2012 waarin het hoogtepunt blijft steken, zoals voorspeld door de oude Maya’s en de Egyptenaren? De graancirkels lijken dit
steeds weer te bevestigen. En wanneer ik kijk naar de snelheid waarmee de sluier tussen deze en andere dimensies wordt opgetrokken, de snelheid waarmee
zaken die decennia lang (en in sommige gevallen zelfs honderden of duizenden jaren lang) geheim zijn gehouden door een selecte groep ‘ingewijden’, nu
ineens worden onthuld aan het volk (denk aan de bekentenissen van praktisch alle astronauten dat zij begeleid werden tijdens hun ruimtevluchten door ET’s
en UFO’s, plus de wereldwijde UFO-golf die momenteel plaatsvindt), dan lijkt het me eerder een kwestie van maanden dan van jaren dat we een het magische
2012 mogen binnenstappen. Van de derde naar de vijfde dimensie? De Verlichting / Ascentie van de mens? Een nieuw soort mensen, met een nieuw, breed
bewustzijn en een open hart? Wanneer ik mensen hoor praten over dit laatste, dan denk ik met een grote glimlach aan de kleine cryptische formatie in 1991
in een veld bij Milk Hill ontstond:
In een oude, archaïsche Hebreeuwse taal stond daar: een nieuw soort mensen…
Wat dit te maken heeft met ET en welke buitenaardse en interdimensionale verwijzingen er nog meer te vinden waren in de graancirkel van 2009, kunt u lezen
in de volgende Frontier editie.
