Op 9 juli ontstond een kleine formatie in een beroemde graancirkel hot-spot: de East Field bij Alton Barnes. Alhoewel de
vormatie vanuit de lucht gezien mij persoonlijk niet zo raakte, was hij op de grond zo intens dat ik een golf van innerlijke
hitte ervoer. Het was een uitermate druilerige en koude dag, de wolken hingen zo laag dat Knap Hill niet eens te zien was.
Toch had ik het zo vreselijk warm door de nog aanwezige energie in de formatie dat mijn jas en trui uitgingen en de
volgende foto's in allerlei Engelse kranten opdoken…
Op 15 juli ontstond bij de steencirkel van Avebury een enorm planetarium-achtige formatie. De boer was niet blij, hij kam
aangesneld in zijn enorme oogstmachine en maaide drie grote stroken dwars door de formatie. Ook de
binnenste cirkels (planeetbanen) moesten het ontgelden. Dat de Cirkelmakers hier niet van gediend waren bleek een paar
dagen later, toen ze opnieuw toesloegen en een enorme cirkel met tal van symbolen ernaast creëerden. De boer gaf de moed
op en liet de formaties met rust…
Op 17 juli verscheen bovenop de heuvel bij de West Woods bij Lockeridge een schitterende sterachtige formatie, één van mijn
grote favorieten deze zomer. Hij voelde heerlijk, het was zo’n formatie waar je niet meer weg wou! Ook de mensen uit mijn
juligroep bleven er lang in en sommige keerden zelfs meerdere malen terug, onder andere om er een nightwatch in te doen of
om er in te slapen. Op één van mijn luchtfoto’s zijn twee helderblauwe lichtbollen te zien die over de formatie heen vliegen.
Een Engelse vriend en collega-onderzoeker, Andrew Fowlds, filmde vele witte lichtbollen toen hij in augustus over de
formatie vloog. De lichten vliegen duidelijk in formatie, ze zijn zo groot als een strandbal (enkele zijn iets kleiner) en
lijken een leider te volgen in en over de graancirkel. Een prachtig stuk film dat momenteel in filmstudio’s grondig wordt
onderzocht. Aangezien ik erbij was toen hij ze filmde en ontdekte, kan ik met 100% zekerheid zeggen dat de filmbeelden
authentiek zijn.
Ook op één van mijn eigen poleshots die ik nam vanuit de formatie staat een schitterende helderblauwe lichtbol. Het
bijzonder is dat hij overdag en zonder flits werd gefotografeerd en duidelijk deels áchter de bomen hangt. Sceptici menen
namelijk dat de lichten slechts reflecties zijn van de flits op stofdeeltjes dichtbij de lens. Deze foto toont duidelijk
aan dat dit niet correct is.
Op 20 juli verscheen een schitterende nieuwe formatie bij Clatford. De boer, Ian Wroth, kende ik nog van vorig jaar. Hij
had toen alleen mij toegelaten in een graancirkel die in een veld direct achter zijn huis was verschenen, om de
doodeenvoudige reden dat ik de enige was geweest die zijn toestemming had gevraagd. Ook dit jaar was hij in eerste
instantie niet blij met zijn formatie maar ook hier bleek het aanbieden van een Honesty Box te werken. Uiteindelijk
bleek hij zeer vriendelijk en bood hij zelfs aan om me meteen te bellen wanneer hij weer een nieuwe formatie kreeg in
één van zijn velden!
Op 22 juli ontstond een prachtige formatie aan de voet van Woodborough Hill. Het leken 2 groepen van 3 vogels die elk
een eigen kant opvlogen. Ik deed samen met een aantal anderen een nightwatch aan de voet van Woodborough Hill. We hoorden
of zagen absoluut niets maar de volgende ochtend lag de formatie in het tarweveld. Een nacht later werden er nogmaals 2x3
vogels aan toegevoegd zodat een magnifieke zwerm vogels leek weg te vliegen.
Op 8 augustus (8-8-8) verscheen een enorm oneindigheidsymbool in een tarweveld bij Milk Hill. Alle graancirkel
enthousiasten deden een nightwatch (wake) in de nacht van 7 op 8 augustus. Aangezien vorig jaar op 7-7-7 het ontstaan van
een enorme graancirkel in de East Field bij Alton Barnes met infrarood camera’s was gefilmd, hoopte iedereen nu getuige te
zijn van de vorming van een formatie op 8-8-8!
Maar dat de Cirkelmakers liever niet al te veel pottenkijkers hebben, is al lang bekend. Iedereen zat op de verkeerde
plek... Alleen Rob en Gill Nicholas, twee vrienden die in Wiltshire wonen, waren op de juiste plek: zij zaten die nacht in
het tarweveld waar even later de enorme 8 zou ontstaan. Maar om een uur of 2 ’s nachts kreeg Gill een sterke telepathische
boodschap door: “Verlaat het veld, NU!” Ze namen de waarschuwing serieus en gingen weg, terwijl ze nog net getuige waren
van een kolkende luchtbeweging boven hun en de metaalachtige geur van ozon. De volgende ochtend in het vroege ochtendgloren
lag de enorme formatie in al zijn glorie in het tarwe…
Normaliter eindigt het graancirkelseizoen in Engeland zo rond 15 augustus. Dus toen op 15 augustus het enorme Keltische
kruis bij Etchilhampton ontstond, en een dag later de Davidster bij Oliver’s Castle, dachten veel onderzoekers - inclusief
ikzelf - dat hiermee het seizoen was afgesloten.
Maar de Cirkelmakers waren nog lang niet klaar! Ze gingen door met creëren tot op 28 september. Alle tarwevelden waren
allang gemaaid, maar er werd een nieuw canvas gekozen: maïs. In het verleden hadden we al wel vaker formaties in maïs
gehad, bijvoorbeeld in de Verenigde Staten, maar nog nooit in Engeland.
Zo bracht 2008 de mooiste graancirkelverrassingen: een enorme variëteit in design, een zeer hoge kwaliteit en kwantiteit,
een nieuw gewas, een nieuw land (Z-Korea) in het lijstje en prachtige thema’s als oneindigheid, balans, eenwording vanuit
dualiteit, het betrekken van hogere ruimtelijke dimensies, het doorzien en overstijgen van de illusie waarin we gevangen
zitten. Ik vraag me af of dit zich zal doorzetten in 2009 en we (wellicht in 2012?) de sluier daadwerkelijk kunnen
oplichten…
