Will be translated into English soon!
Dat de graancirkels nog steeds elk jaar complexer en unieker worden, werd ook in 2007 weer bevestigd. Alhoewel er in Nederland slechts 13 formaties ontstonden, kregen landen als Engeland, Duitsland en Italië er vele tientallen. Ik bracht ook dit jaar weer enkele maanden in Zuid-Engeland door om aldaar de graancirkels in kaart te brengen.
Het seizoen begon op 15 april bij Oliver's Castle, beroemd vanwege de video-opname die in 1996 werd gemaakt door een Engelsman die een graancirkel voor zijn ogen gevormd zag worden. De formatie die nu bij Oliver's Castle ontstond, verscheen in koolzaad en was groot (zeker voor zo'n 'vroege' formatie). Maar wat mij het meest opviel, was hoe moeilijk hij te vinden was. Terwijl ik de luchtopname van Steve Alexander goed bestudeerd had, kostte het mij toch nog zeker een uur ter plekke om hem te vinden. Dit in tegenstelling tot alle voorgaande jaren, waarin de graancirkels heel eenvoudig te 'spotten' waren vanaf de weg waarover je langs de velden reed.
Wat ik toen nog niet kon bevroeden, was dat dit een totaal nieuwe trend zou worden binnen het graancirkelfenomeen. Terwijl iedereen – onderzoekers, toeristen, toevallige passanten – in voorgaande jaren als het ware door de graancirkels met open armen werden ontvangen, was het nu zoeken geblazen voor de echt toegewijde onderzoekers die vastbesloten waren om niet onverrichter zake de velden te verlaten. Het had er alle schijn van dat we een bewuste keus moesten maken om de formaties te vinden en met de energieën te werken. Toeristen en toevallige passanten werden zodoende eenvoudig buiten de velden gehouden.
De drie formaties die in april de koolzaadvelden sierden werden opgevolgd door vijf formaties in mei, allen in gerst. Het meest opvallende was de voortzetting van het wormhole thema (het reizen voorbij tijd en ruimte via doorgangen naar andere dimensies) en een totaal vernieuwend design naast het microlight vliegveldje van Yatesbury.
De ligging van het tarwe was adembenemend mooi en de uiterst dunne lijn die de bollen met elkaar verbond was bijzonder fragiel. Mijn poleshots (foto's genomen vanaf een meters hoge paal) vertoonden vreemde belichtingsfouten (ze waren zo donker dat er nauwelijks iets te zien was) en de poleshots van de mensen die naast mij stonden vertoonden lichtbollen.
Maar liefst 14 formaties ontstonden in juni. Zowel in de East Field als aan de voet van het witte paard (bij het plaatsje Alton Barnes) verschenen zeer mathematische figuren, waarvan onderzoeker Bert Janssen aantoonde dat het perfecte symbioses waren van 6- en 9-voudige geometrie. Aangezien dit zeer moeilijk met elkaar te versmelten is, lieten deze relatief eenvoudige formaties een diepe indruk achter.
Op 28 juni verscheen een magnifieke 3D representatie van de Long Barrow van West Kennett (het grootste hunbed van Europa) naast datzelfde hunebed! De graanplanten vertoonden prachtige biofysische afwijkingen, zoals gebogen stengels en ontplofte knopen. Dit laatste is zeer uitzonderlijk in gewas dat nog lang niet rijp is: een indicatie van de intense energie die gepaard moet zijn gegaan met de vorming van deze graancirkel.
Op 7 juli (7-7-7) ontstond een enorme formatie in de East Field bij Alton Priors. Veel mensen hadden al vermoed dat er iets groots zou gebeuren op deze - numerologisch gezien - bijzondere datum. Naast het feit dat er die nacht maar liefst drie formaties ontstonden, was er nog iets bijzonders aan de hand. De formatie ontstond namelijk in het bijzijn van drie Engelsen die vanaf Knap Hill een nightwatch deden. Zij waakten de hele nacht, uitkijkend over de East Field. Om 3.13 uur zagen zij plotseling een lichtflits die een fractie van een seconde duurde en het hele gebied verlichtte. Op dat moment was het te donker om ook maar iets te kunnen zien, maar 7 minuten later brak de maan door de wolken en zagen zij de enorme schaduw van een nieuwe formatie in het veld liggen. Wat deze sighting extra bijzonder maakte, was het feit dat een van de ooggetuigen enkele (zeer lichtgevoelige en -versterkende) videocamera's had opgesteld die de hele nacht de East Field filmden. Op de beelden was duidelijk te zien dat om 3.20 uur de formatie in het veld lag. Het was voor die tijd te donker om iets te registreren, maar 1 uur en drie kwartier voor 3.20 uur was nog wel duidelijk te zien dat er nog geen formatie in het veld lag. Aangezien de formatie enorme afmetingen had (meer dan 300 meter lang, opgebouwd uit ruim 150 cirkels en ongeveer een hectare aan plat graan) besloten we om een persconferentie te houden. Het was immers overduidelijk dat deze graancirkel niet door mensen kon zijn gemaakt binnen een uur en drie kwartier. De persconferentie verliep vlekkeloos en de journalisten (normaliter zeer sceptisch) waren duidelijk onder de indruk. De dagen die volgden verschenen uitstekende artikelen in de kranten, waarin het hele verhaal foutloos werd gepresenteerd en de journalisten het graancirklefenomeen voor het eerst - zolang ik me kan herinneren - serieus neerzetten. Een ware doorbraak in de houding van de media!
De Australische wetenschapper Horace Drew interpreteerde deze formatie als maanfasen die een datum aangaven: 21 november 2007. Volgens hem zijn op die dag grote astronomische gebeurtenissen te verwachten, zoals wellicht de invloed van grote gravitatievelden op aarde. Of hij gelijk heeft met zijn interpretaties van de graancirkels (hij vermoedt dat onze voorvaderen in lang vervolgen tijden de techniek bezaten om wormholes te creëren waardoor zijn andere dimensies konden bezoeken en vooruit in de tijd konden reizen, waarbij zij de cirkelmakers zijn om ons voor grote astronomische gebeurtenissen te waarschuwen) zal spoedig blijken, 21 november komt met rasse schreden naderbij...
Eveneens op 7 juli verscheen bij Marksbury (bij Bath) een schitterende Yin Yang formatie. Ondanks de duidelijke aanwijzingen die ik kreeg voordat ik die kant opreed, kostte het me ruim drie uur ter plekke om de formatie te vinden. Zelfs toen ik in het juiste veld stond, was de formatie onmogelijk te zien, zoals gezegd een trend van 2007.
Na enkele dagen van stilte ontstond op 14 juli bij Stanton St. Bernard een Panetarium-achtige formatie. Ondanks het feit dat deze figuur vanuit de lucht niet de meest indrukwekkende van het seizoen was, was hij op de grond wel degelijk heel interessant. Zo was ik - staande in de formatie - getuige van wolkenvorming die perfect overeenkwam met de ligging van het graan, iets wat ik nog nooit eerder had gezien. Met nog enkele Nederlanders was ik bovendien 's avonds laat ooggetuige van een vreemd lichtfenomeen, waarbij lichtgevende 'stoomwolken' uit de rand van het veld opstegen, daar enkele seconden bleven hangen, om vervolgens in het niets op te lossen. Ook later op de avond, toen we het veld verlieten om terug te keren naar onze auto's, zagen we boven ons een enorme wolk waarin lichtflitsen te zien waren en een diep gedreun te horen was. Het leek totaal niet op onweer in of boven de wolken, hetgeen ik meerdere malen heb mogen bewonderen.
Op 16 juli ontdekten we twee fantastische formaties in Oxfordshire: een bij Ashbury, een overduidelijke vlinder, en een bij Bishopstone (dus zeer dicht bij elkaar), een vreemd uitziende 'bolletjesformatie' die vanuit een grafheuvel leek te ontspruiten.
De planten op de grafheuvel waren niet geraakt door de energie, maar de planten in het tarweveld des te meer. Nog nooit eerder zag ik zoveel verrassingen op de grond: tipies, nestjes, boogjes, zelfs graancomposities die op vazen vol bloemen leken... Ik ben letterlijk de hele dag in de formatie geweest, totaal verrukt door haar schoonheid en speelsheid.
Ook de volgende dag werd een formatie gemeld (bij All Cannings) en op 18 juli maar liefst twee: een bij Wilton in haver (zeer uitzonderlijk!) en een bij Ramsbury die opgebouwd was uit rechte lijnen en vlakken.
Weer twee formaties ontstonden in de nacht van 18 op 19 juli. Allereerst een prachtige bloemachtig patroon bij All Cannings en één bovenop Martinsell Hill bij het dorpje Oare. Vooral die laatste maakte diepe indruk op mij, aangezien ik al jaren zat te wachten op een formatie met 18 elementen (mijn lucky number...) Deze schitterende formatie - geometrisch tot in de perfectie uitgevoed - verraste mij dan ook bijzonder, en met maar liefst vier rijen met 18 elementen kon ik mijn geluk niet op!
Zoals gebruikelijk werd in het laatste weekend van juli het jaarlijkse graancirkelsymposium in Glastonbury gehouden. Tijdens dit weekend ontstond bij Mount Cowdown een spectaculaire pentagrammenformatie. Iedereen die de formatie bezocht werd diep geraakt door haar schoonheid en krachtige energie.
Ook in dit laatste weekend van juli ontstond er een klein juweeltje bij de steencirkel van Avebury. De drievoudige geometrie was weliswaar simpel, maar de energie bleek buitengewoon sterk. Met duidelijke constructielijnen en een prachtige graanligging imponeerde deze kleine formatie de bezoekers.
Dat het seizoen in augustus nog lang niet voorbij was, bleek duidelijk met de komst van nog acht formaties. Degene die de meeste indruk op mij persoonlijk maakte werd op 1 augustus ontdekt bij Aldbourne. Wederom een veelvuldigheid van 18 elementen: 18 kubussen omringd door 4 ringen met 36 (2x18) driehoeken. De formatie lag te schitteren in het landschap aan de voet van Sugar Hill. Veel mensen fotografeerden er lichtanomalieën, inclusief ikzelf. De volgende foto verscheen in een serie van doodgewone foto's van mensen die met elkaar stonden te praten in deze enorme formatie.
Op klaarlichte dag, op 4 augustus, ontstond een prachtige formatie in het veld aan de voet van het witte paard bij Pewsey. Terwijl een vrouw om 8.10 uur 's morgens over het veld uitkeek met de gedachte: "Jammer, weer geen formatie... Misschien morgen?", zag zij de formatie er duidelijk liggen toen ze iets later langs het veld reed op weg naar haar werk. Bert Janssen onderzocht dit verhaal grondig en vond nog een ooggetuige met een ander verhaal, hetgeen een wonderlijke combinatie van feiten opleverde (waarover meer in een toekomstig artikel...)
Op 9 augustus ontdekte ik vanuit een microlight vliegtuigje aan de rand van de Westwoods een schitterende formatie die - wederom - niet vanaf de weg te zien was, en die een prachtige associatie opriep met maar liefst zes wormholes. Direct na de landing reed ik naar de boer om toestemming te vragen zijn land te betreden. In eerste instantie wou hij hier niets van weten, en hij dreigde de formatie eruit te maaien als hij mensen in zijn veld zou aantreffen. Maar na heel lang praten gaf hij mij toch toestemming om enkele foto's te maken en de ligging van het graan te onderzoeken. Ik kan u verzekeren dat er niets gaat boven een verse formatie! Om als eerste een graancirkel te betreden is werkelijk een adembenemende ervaring. Ook in dit geval was het alsof ik op luchtkussens liep...
Op 12 Augustus kreeg ik een melding binnen van een eenvoudige formatie bij Stanton St Bernard. Hij bestond uit een grote ring met daarin een cirkel en een rechte streep. Een totale vernieuwing qua design en een duidelijke verwijzing naar de oude Mayacultuur en haar manier van tellen: het leek sterk op het Maya getal 6. De ligging van het graan was wederom magnifiek, met maar liefst twaalf swirls in de binnenste cirkel...
Op 17 augustus, toen bijna iedereen het graancirkelgebied had verlaten en naar huis was vertrokken, ontstond de grote afsluiter van het 2007 seizoen. Ik was al bij Londen toen ik de melding binnenkreeg via Mark Fussell van de Crop Circle Connector. Ik keerde meteen om en trof bij West Overton een schitterende, grote en zeer complexe formatie aan die op het punt stond eruit gemaaid te worden door de boer. Niet vanuit boosheid of frustratie, maar gewoon omdat het zo in de planning stond: de tarwe was rijp en klaar om geoogst te worden! Als een pijl uit de boog ben ik naar het plaatselijke microlight vliegveldje gereden en kon ik prachtige luchtfoto's maken terwijl de boer in het aangrenzende veld al aan het oogsten was...
Er verschenen nadien nog drie kleine formaties, waarvan de laatste (in september) een eenvoudige cirkel was in maïs.
De thema's van 2007 - wormholes, reizen voorbij tijd en ruimte, met een link naar de oude Maya's, Yin Yang, planetaria en voorspellingen van data - zorgden voor een boeiend en wederom vernieuwend graancirkeljaar. Ook nu werd weer duidelijk hoe uniek de designs elke keer weer zijn, en hoe moeilijk het is om een rode draad te ontdekken en daarmee een voorspelling te doen over de toekomstige ontwikkelingen in de ' wondere wereld van de graancirkels' ...